அடடா! என்ன நல்ல மேகம்!
காட்சி : 112
தீட்டியவர்: பெருங்குன்றூர் கிழார்

தலைவியைச் சமாதானம் செய்வதற்காக மேகத்தைப் பழிக்கும் காட்சிகளைப் பார்க்கப் பார்க்க,” என்னடாயிது, இந்த சங்க காலத்துப் பெண்களுக்கு வேறு வேலையே யில்லையா? காதலன் வெளியூர் போனவன் வருவானெனக் காத்து நிற்க வேண்டியது. மழைக் காலம் வந்தால் இன்னும் வரவில்லையேயென்று கவலைப் படவேண்டியது. இதுதான் தலைவியின் வேலை. அவளது தோழிப் பெண்ணுக்கும் அவளைத் தேற்றுவது தவிர வேறு வேலையில்லை போலும். ஏதாவது சமாதானம் சொல்லி தேற்றிக் கொண்டேயிருப்பது.” என்றெல்லாம் தோன்றியது. “இந்த சங்ககாலப் பெண்களிடம் மேகம் படும் பாடு பெரிய பாடுதான். இக்காலத்தில் தமிழ் நாட்டில் எல்லோரும் மழை வரவேண்டுமென்று மாரியை வேண்டி நின்றால், அக்காலத்தில் மாரியை வம்ப மாரியென்று திட்டுவதே வழக்கமாகிப் போனது. இப்படி சங்க காலத்து பெண்கள் மழையைத் திட்டித் திட்டித் தான் கோபம் கொண்ட மேகம் தமிழ் நாட்டில் அவ்வப்போது பிகு பண்ணுகின்றது போலும்” என்று எண்ணியவாறு நற்றிணைக் காலத்தில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தேன். திடீரென்று ஒரு காட்சி! ஆ! யாரோ ஒருத்தி மழை மேகத்தைப் புகழ்ந்து கொண்டிருந்தாள்!!

இந்தக் காட்சியிலும் அதே மழைக்காலம், பருவம் வந்துவிடுமுன் வருவேன் என்று சொல்லி சென்று விட்டு இன்னும் வராத தலைவன். தோழி சொல்கிறாள்:

விருந்தெவன் செய்கோ தோழி! சாரல்
அரும்பற மலர்ந்த கருங்கால் வேங்கைச்
சுரும்பு இமிர் அடுக்கம் புலம்பக் களிறு அட்டு,
உரும்பு இல் உள்ளத்து அரிமா விளங்கும்
பெருங்கல் நாடன் வரவறிந்து, விரும்பி,
மாக்கடல் முகந்து, மணிநிறத்தருவித்
தாழ்நீர் நனந்தலை அழுந்து படப்பாய்
மலையிமைப்பது போல் மின்னி,
சிலை வல் ஏற்றொடு செறிந்த இம்மழைக்கே?

இந்தப் பெண்கள் இருக்குமிடம் மலைப்பகுதி. மரங்களும் நீர் வீழ்சிகளும் அடர்ந்த இடம். அது எப்படியான மலைப் பக்கம் தெரியுமா?
சுரும்பு இமிர் அடுக்கம். சுரும்பு என்றால் வண்டினம். வண்டினம் முரலும் மலைப்பகுதி. வண்டுகள் மலரிருக்கும் இடம் தேடிவருமல்லவா? இங்கேயும்,
சாரல் அரும்பு அறமலர்ந்த
கருங்கால் வேங்கை சுரும்பு இமிர் அடுக்கம்…
மலைச்சாரல் முழுதும் அரும்புகள் மலர்ந்த, கரிய கிளைகளையுடைய வேங்கைமரத்தில், வண்டினம் முரலும் மலைப்பக்கம். அப்படிப்பட்ட மலைப்பக்கத்தின் பெருமை என்ன?
அடுக்கம் புலம்ப, அந்த மலைப்பகுதியே அஞ்சும்படியாகக் களிறு அட்டு; களிறு என்றால் யானை. யானைக்குக் களிறு, பிடி, வேழம், கரிமா, கோட்டுமா, நன்மான், பகடு, மாதங்கம் என்றெல்லாம் பல பெயர்களுள்ளன. இங்கே களிறு என்பதை காட்டு யானையென்றும் கொள்ளலாம். அப்படியான களிற்றைக் கொன்று, அட்டு,
உரும்பில் உள்ளத்து அரிமா விளங்கும்: உரும்பில், என்பதை உருப்பு இல் என்று கொள்ள வேண்டும். உருப்பு என்றால் அச்சம். தமிழ் பாடல்களில் எதுகை, மோனை இவை மிகவும் இன்றியமையாததல்லவா? அதனால் உருப்பு என்பது உரும்பு என்று திரிந்தது என்று சொல்லுவார்கள். ஏனென்றால் முந்தைய வரி ‘சுரும்பு இமிர்’ என்று ஆரம்பிக்கிறது. சுரும்பும், உரும்பும் எதுகையாக அமைந்தது என்பார்கள். சரி, இங்கே களிற்றைக் கொன்று, அச்சமில்லாத உள்ளத்தோடு … என்பதிலிருந்து இந்தப் போராட்டம் அந்த மலைப்பகுதியையே நடுங்க வைக்கிறதாம். அப்படிப்பட்ட வீரமான நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும் மலைக்கு உரியவன் நம் தலைவன்.
பெருங்கல் நாடன்… நாட்டுக் குடையவன் நாடன். பட்டிக்காட்டிலிருந்து வந்தவனை காடன் என்று சொல்லப் போய், அது காட்டானாக மாறி வழங்குவது நமக்குத் தெரியும். வீரமான சிங்கத்தைப் பற்றி சொன்னதால் இவனும் அதுபோல் பெரும் போர்வீரனாக விளங்குகிறான் என்றும் குறிப்பதாக அறிஞர்கள் சொல்லுவார்கள்.
சரி, தலைவனைப் பற்றி சொல்லியாயிற்று, இந்த மழை மேகம் என்ன செய்கிறது? இது ரொம்ப நல்ல மேகம். நற்றிணையில் வந்த மற்ற மேகங்களைப் போலல்ல. “சான்றோர் புரைவது அன்று” என்று திட்டு வாங்கிய மேகமல்ல. பிறர் நோயையும் தன்னோய் போலப் போற்றி அறனறியும் மேகம். இது இந்தத் தலைவனின் வரவை எப்படியோ அறிந்து கொண்டு விட்டதாம். அதாவது, மேகம் உயரத்திலிருந்து பார்த்து விட்டது போலும். உடனே, மகிழ்ச்சியினால், “தலைவன் வருவேன் என்றபடி வாக்குத் தவறாமல் வருகிறான்” என்று மகிழ்ந்தது. நாமெல்லாம் அளவில்லாத மகிழ்ச்சியடைந்தால் தலைகால் தெரியாமல் ஆடுவோமில்லையா? இந்த மேகம் மகிழ்ந்தால் என்னதான் செய்யும்?
மாக்கடல் முகந்து.. ஓடிப்போய் பெரிய கடலிலுள்ள நீரை உண்டு,
செறிந்தது: இங்கே வந்து மழையாகப் பெய்து தள்ளிவிட்டது. எப்படியென்றால்,
மணிநிறத்து அருவித் தாழ் நீர் நனந்தலை அமுந்து படப்பாய். மணிபோலும் வெண்மையான நிறம் கொண்ட அருவி தாழ்நீர்.. அருவி விழுகின்ற இடமெல்லாம் மளைபடுமாறு, அப்படியே அருவியையே மொத்தமாக மறைத்து, அமுந்து.. மழை அருவி நீரில் அமுந்துமாறு.. அவ்வளவு வேகமாகப் பெய்கிறது.. இன்னும்,
மலை இமைப்பது போல் மின்னி… மின்னலாக மின்னுகிறது. அதைப் பார்க்கையில் அந்த மலையே கண்ணை இமைப்பது போல இருக்கிறதாம்.
சிலை வல் ஏற்றொரு செரிந்த,
சிலையென்றால் ஒலி. ஏறு என்பது இடியைக் குறிக்கும். இப்படியாகத் தலைவர் வரும் சேதியை மிகவும் ஆரவாரமாகத் தெரிவிக்கிறது. மொத்தத்தில் சொல்லப் போனால் ஜோவென்று கொட்டித் தள்ளி விட்டது!
மழை பொழிந்தது நமக்குத் தலைவனின் வருகையை அறிவிக்க வேண்டியிருக்கலாம். பெரும் மழையாகப் பெய்தமை, தன் அளவிலா மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துவதற்காக்வும் இருக்கலாம். அல்லது, அப்பாடா இனி நம்மை இந்தப் பெண்கள் திட்ட மாட்டார்கள் என்ற மகிழ்ச்சியாலுமிருக்கலாம்!!!
இம்மழைக்கே விருந்து எவன் செய்கோ தோழி! தோழி இப்படித் தலைவன் வரவை முன்பே நமக்கு அறிவிக்கின்ற இம்மழைக்கு நாம் என்ன கைம்மாறு செய்ய முடியும்? என்று தோழி சொல்கிறாள்:
விருந்து எவன் செய்கோ என்றால் எவன் விருந்து போடுவான் என்பதல்ல. விருந்து என்பது இங்கே முகமன், கைம்மாறு, நன்றியெனப் பொருள்படும். எவன் செய்கோ.. என்ன செய்யக் கூடும்! வள்ளுவர் சொன்னார்
‘தினைத்துனை நன்றி செய்யினும் பனைத்துணையாகக் கொள்வர் பயந்தெரிவார். ‘
இந்தப் பெண் அப்படிப் பயன் தெரிந்த பெண் போலிருக்கிறது.

இப்படி இந்த பெண் மேகத்தைப் பாராட்டுவது போல் தலைவியைத் தேற்றுகிறாள். “இதோ மழை வந்துவிட்டது. உன் தலைவன் வருவதை அறிந்து உனக்குச் சொல்லும் முகமாகவே இந்தமழை வந்திருக்கிறது. அதனால் கவலையுறாதே.. விரைவில் வந்து விடுவான்” என்று குறிப்பால் தேற்றுகிறாள். “பகுத்தறிவில்லாத மேகம் கூட உன் தலைவன் வருவதை அறிந்து மகிழ்கிறது. ஆறறிஉடைய நீதான் வரவில்லை என்று வருத்தப்படுகிறாய்” என்று சொல்வதாகவும் உரைப்பார்கள்.

அப்பாடா, கடைசியாக மேகத்தின் உள்ளம் குளிர்ந்திருக்கும்!!!! ! மழைக்காலக் காட்சியை எப்படியெல்லாம் விளக்குகிறார்கள்? பார்த்தீர்களா? முன்பு, ‘மடவது அம்ம மணிநிற எழிலி’ என்ற பாடலில் ஒருத்தி “ இந்த மேகம் பருவம் தவறி, அவசரமாக கடல் நீரையுண்டு, பொறுக்காமல், மலைப்பக்கத்தில் நின்று, மழையாகப் பெய்து விட்டது! இது அறியாத மேகம், உன் தலைவன் வரவில்லை எனக் கவலைப்படாதே” என்று சொன்னாள். (இளந்திரையனார் இதை எழுதி வைத்தார்). இங்கேயோ, மற்றொருத்தி, “இந்த நல்ல மேகம் உன் தலைவன் வரவை அறிந்து மகிழ்வோடு, கடல் நீரைக் குடித்து, மின்னி இடியுடன் பெய்து உனக்கு செய்தி சொல்லி விட்டது.“என்று சொல்கிறாள். இப்பாடல்களை மீண்டும் மீண்டும் ஒப்பு நோக்கி மகிழுங்கள்.

இப்போது இந்தப் பாடலை மறுபடி படியுங்கள்:

விருந்து எவன் செய்கோ தோழி! சாரல்
அரும்பு அற மலர்ந்த கருங்கால் வேங்கைச்
சுரும்பு இமிர் அடுக்கம் புலம்பக் களிறு அட்டு
உரும்பு இல் உள்ளத்து அரிமா விளங்கும்
பெருங்கல் நாடன் வரவு அறிந்து விரும்பி
மாக்கடல் முகந்து மணி நிறத்து அருவித்
தாழ் நீர் நனந்தலை அழுந்து படப் பாய்
மலை இமைப்பது போல் மின்னி
சிலை வல் ஏற்றொடு செறிந்த இம்மழைக்கே?

நற்றிணை: 112
பாடியவர்: பெருங் குன்றூர்க்கிழார்
திணை: குறிஞ்சி
துறை: பருவ வரவின் கண் ஆற்றாளாய தலைவியைத் தோழி வற்புறுத்தியது.

அருஞ்சொற்பொருள்.இமிர் – ஒலிக்கும். அடுக்கம் – மலைப் பக்கம். உருப்பு – அச்சம். அரிமா – சிங்கம். நனந்தலை – அகன்ற இடம். ஏறு – இடி. விருந்து – கைம்மாறு